logo








św. Otylia z Alzacji

Święta Otylia urodziła się około 660 roku niewidoma. Jej ojciec Adalryk - książę alzacki by zaoszczędzić rodzinie hańby chciał zabić córkę. Jednak Betswinda, matka dziewczynki zdołała ją uratować i przekazała ją na dalsze wychowanie do klasztoru Baume-les-Dames. Podobno Otylia w czasie chrztu udzielonego jej przez biskupa, miała odzyskać wzrok.
Dalszy żywot Otylii opiera się w znacznej mierze na legendach. Według nich w roku 690 Otylia zbudowała klasztor w Hohenbergu, nazwany później jej imieniem Odilienburg (Mont Sainte Odile). Została też jego pierwszą ksienią. Prawdopodobnie dziesięć lat później wybudowała także drugi klasztor w Niedermünster. Istnieje także legenda mówiąca o śmierci Otylii. Czując nadciągającą śmierć, opatka miała posłać swoje współsiostry na modlitwę do kościoła. Kiedy wróciły, ona leżała już martwa na ziemi. Żarliwa modlitwa sióstr sprawiła jednak, że znów się podniosła i zapłakanym kobietom powiedziała: "Dlaczego niepokoicie się? Łucja była przy mnie, a ja zobaczyłam i usłyszałam to, czego nie widzi się oczami, nie słyszy uszami, lecz co tylko sercem można pojąć." Potem św. Otylia sama wzięła kielich, przyjęła Komunię świętą i umarła. Było to około 720 roku.
Od XI wieku kult Świętej upowszechnił się a Alzacji, a potem w Szwajcarii i południowych Niemczech. Do jej grobu zaczęli ściągać pielgrzymi, zwłaszcza gdy dowiedzieli się, że woda ze źródła w Odilienburgu zawiera właściwości lecznicze. Święta Otylia jest wzywana w przypadku choroby oczu, bólu uszu i głowy. Ikonografia przedstawia ją w habicie cysterki, czasem benedyktynki lub augustianki. Jej atrybuty to dwoje oczu, kogut, kielich, pastorał, księga.